Lexisla con Nós

Proposición de lei galega de recoñecemento e apoio das familias monoparentais

05/09/2018 13:03
Proposición de lei galega de recoñecemento e apoio das familias monoparentais. (10/PPL-000022)

Documentos relacionados:

Opinións

1 - Escrito por Guillermo Juncal Peñas o 05/12/2018 11:29

Neste comentario, e seguindo as directrices de técnica normativa que foron aprobadas o 30 de outubro de 2014 polo Consello da Xunta de Galicia, procederei á análise da técnica normativa da "PROPOSICIÓN DE LEI GALEGA DE RECOÑOCEMENTO E APOIO DAS FAMILIAS MONOPARENTAIS. 10/PLL 000022." En primeiro lugar, cabe destacar que, o devandito acordo ao que anteriormente fixen referencia ten como obxectivo principal acadar un maior grado de achegamento ao principio de seguridade xurídica mediante a mellora da calidade técnica e lingüística das normas. Para lograr cumprir este obxectivo, faise fundamental unha elaboración depurada, coherente e clara das normas xurídicas posto que, o contrario, é dicir, unha redacción obscura e difusa das normas, dificultaría moito a aplicación das mesmas e poñería en risco o principio constitucional da seguridade xurídica contemplado no artigo 9.3 da Carta Magna. Para proceder á realización deste comentario de técnica normativa cómpre facer unha análise pormenorizada e ordeada, das diferentes partes nas que se divide o texto normativo a analizar. Sobre isto, é importante dicir, que unha norma ou, neste caso, unha proposición de lei debe dividirse nas seguintes partes: a) Título da disposición b) Parte expositiva, que neste caso, deberá recibir o nome de: "Exposición de motivos". c) Parte final, na cal se inclúa o articulado, a parte final e, de ser o caso, os anexos. Facendo unha visión xenérica da proposición de lei analizada, podemos dicir que, efectivamente, a mesa respecta o esquema básico que toda disposición normativa debe cumprir e, polo tanto, neste sentido, é unha norma, en principio, ben estruturada. Procederei, agora, a analizar as diferentes partes referidas anteriormente, co obxectivo de conseguir unha mellor comprensión da técnica normativa desta disposición e de analizar, parte por parte, as diferentes cuestións que se nos poidan plantexar. En canto, ao título da disposición, neste caso: "Proposición de lei galega de recoñecemento e apoio das familias monoparentais", trátase dunha redacción clara e concisa que reflicte con razonable exactitude a materia que se vai regular non contando, ademais, con siglas ou abreviaturas que non son recomendables. En conclusión, esta parte axústase perfectamente ás esixencias das directrices de técnica normativa ás que nos referimos anteriormente. Por outra banda, en relación á chamada "Exposición de Motivos". Aínda que ben separada do título da disposición coa correspondente denominación de "EXPOSICIÓN DE MOTIVOS" en maiúsculas, esta debería estar centrada no texto e non colocada no marxe esquerdo como a atopamos reflectida na mesma. Con todo, trátase dunha exposición de motivos ben redactada, sen faltas ortográficas e que sigue unha liña coherente perfectamente entendible para calquera grazas a seu linguaxe simple e conciso. A mesma fai referencia a diferentes consultas efectuadas, aos principios informes emitidos, etc. Esta información está perfectamente indentificada, en parágrafos indpendentes e cunhas boas referencias aos diferentes estudos ou institución aos que fai referencia. É criticable dende o punto de vista da técnica normativa, a cita que fai, nesta parte á Lei 3/2011, do 30 de xuño, de apoio á familia e á convivencia de Galiza, non tanto pola estruturación da mesa, que é impecable, senón, na miña opinión pola utilización de "Galiza", en lugar de "Galicia". Considero que a mellor das formas de citar a devandita lei sería: "Lei 3/2011, do 30 de xuño, de apoio á familia e á convivencia de Galicia" posto que é así como se reflicte no Diario Oficial de Galicia, Núm. 134 do 13 de xullo de 2011. Entraremos agora a analizar a parte dispositiva da disposición. En primeiro lugar, faise unha mala redacción do que debería ser o Título Preliminar, que debería encadrarse baixo o epígrafe "Disposicións Xerais" ou algún semellante a "Ámbito e finalidade". En realidad, si existe o devandito epígrafe pero este está mal situado. O correcto, segundo os criterios de técnica normativa, sería encabezar, os primeiros cinco artigos baixo o epígade "TÍTULO PRELIMINAR", seguido, tamén en maiúsculas e centrado, do epígrafe "DISPOSICIÓNS XERAIS". Logo disto, entraríamos a redactar o articulado deste título, seguindo unha orde diferente a que se nos reflexa nesta disposición. Esta, reflicte a seguinte orde: 1) Obxecto e finalidade (artigo 1) 2) Definicións (artigo 2) 3) Creación dun Rexistro (artigo 3) 4) Creación dun carné acreditativo (artigo 4) 5) Ámbito de aplicación (artigo 5) O correcto sería que a orde fose a seguinte: 1) Obxecto e finalidade (artigo 1) 2) Ámbito de aplicación (artigo 5, que debería ser o 2) 3) Definicións (artigo 2, que debería ser o 3) 4) Creacións dos órganos referidos anteriormente (deberían ser os artigos 4 e 5) En canto a redacción dos artigos nesta parte, esta é na súa inmensa maioría boa, no sentido de que se adhire de forma correcta aos criterior de técnica normativa, facendo as divisións no propio artigo con numeros cardinais arábigos e, as subdivisións destas, en ordinais arábigos de forma correcta. O único detalle a ter en conta e que debería ser obxecto de modificación é o apartado 1 do artigo 4, posto que o número "1" está escrito en negriña, e debería estalo con caracteres normais sen destacar. Esta boa redacción do articulado reflíctese en toda a disposición. Seguindo no análise da parte dispositiva, e tendo en conta que o erro no primeiro dos epígrafes referente ao título preliminar, todos os títulos posteriores están mal enumerados xa que, o que corresponde o Título II na disposición debería ser o Título I e, sucesivamente, todos os demais deberían ir correlativos en relación a esta modificación. Agora ben, ademais disto, os Títulos deberían ir centrados e non no marxe como están todos colocados, ademais de co seu respectivo título tamén centrado na liña inferior en minúsculas, salvo a primeira letra maiúscula e sen punto. Este erro de colocación repítese tamén na distribución dos capítulos que tamén deben ir centrados e con título. Iso sí, todos eles títulos e capítulos, aínda que mal colocados, cumpren os requisitos recollidos nas directrices de técnica normativa, ao estaren todos eles ben escritos, sen punto ao final, en maiúsculas, numerados con números romanos e títulados de forma correcta. Como dicíamos todos os artigos están na súa inmensa maioría ben redactadas, a excepción do artigo 4 ao que fixen anteriormente referencia na disposición preliminar; e a o artigo 6, enmarcado dentro de Capítulo I. Neste, o contido aparece na mesma liña que o título do mesmo, cando debería ir, es así se reflicte no resto do articulado, na liña inmediatamente inferior a do seu título. É criticable, do mesmo xeito, que a distribución dos espacios entre artigos sexa irregular, dando unha sensación de desorde que, sen dúbida, dificulta a lectura a disposición. Polo que respecta ao resto deste articulado a súa linguaxe é en todo caso correcta, e a súa redacción clara, compoñendo un todo unitario fácilmente entendible e encuadrable. Polo que respecta á parte final desta parte dispositiva e que abrangue as disposicións adicionais e derrogatoria, e derradeiras. Todas elas ben estructuradas e ordeadas, respectan as normas de técnica normativa ás que nos referimos. Na miña opinión, as referencias á Xunta de Galiza e ao Diario Oficial de Galiza, deberían estar realizadas coa súa denominación oficial "Xunta de Galicia") e "Diario Oficial de Galicia". Polo que deberían ser obxecto de modificación nos términos anteriormente expostos. Por último, no eido da lingüística, trátase dunha disposición que fai, en xeral, un bo uso da lingua, cunha redacción clara, de fácil comprensión, sinxela e precisa. Ademais todo o texto garda unha coherencia que se mantén do principio ao final da disposición, respetando as normas de uso dos signos ortográficos, evitando do mesmo xeito, o uso das formas pasivas ou reflexivas, empregando na súa meirande parte oracións en sentido positivo que son máis facilmente comprensibles. É un texto que mantén o decoro lingüístico e que emprega unha linguaxe perfectamente inclusiva e non sexista, en cumprimento das previsións contidas nos artigos 11 e 12 do Decreto lexislativo 2/2015 en materia de igualdade.